Kendi sınırımı kendim koyuyorum; sadece uzun sohbetlerin, ağır adımların ve derin nefeslerin peşindeyim. Uzunyalı koridorlarında asansörün kapısı kapandığında, nefesimin ısısı yüzüne çarpıyor, parmaklarım yavaşça gömleğinin yakasına iniyor. İçmeler’den Siteler’e, Atatürk Caddesi’nden Milli Park yoluna kadar Marmaris’in her köşesinde bu ağır ritmi taşıyabiliyorum.
Armutalan’ın sessiz sokaklarında bile aynı tempoyu sürdürüyorum; kapıdan girdikten sonra zamanı uzatıyorum, her dokunuşu bilinçli, her hareketi derin. Yumuşak, ağır nefeslerimle seni sarıp sarmalıyorum; gerisi ise sadece aramızda kalıyor…
Comments