Uzunyalı’ya akşamüstünün sıcaklığı hâkimken kapıyı aralıyorum; dışarıda kalan günün yorgunluğu, içerideki loş ışık ve kendimi bırakışımla dağılıyor. İçmeler’den Atatürk Caddesi’ne uzanan yolun kalabalığı bile bu anı bölemiyor; çünkü tek istediğim, misafirimin nefesini benimkinin ritmine uydurmak.
Armutalan’dan gelenlerin Marmaris Milli Parkı’na dönük pencerem, kalenin siluetiyle çerçeveleniyor. Tenim, gün boyu biriktirdiğim bütün dokunuşları tek tek sunuyor; hiçbir acele yok, sadece uzun, yavaş, ısrarcı bir ritim. Her hareketim, her yavaşlamam, her hızlanışım, onun nabzını kendi nefesime uyduruyor.
Birlikte çıktığımız bu kısa yolculuk, bitince de aynı tatla kalıyor; çünkü Şennur, verdiği her anı ucuzun ötesinde hissettiriyor.
Comments