Gece yarısı telefonum titrediğinde içimde bir kıpırtı uyanır; sakin görünen bu kasaba aslında her köşesinde heyecan biriktirir. Siteler’den Netsel Marina’ya kadar uzanan yollar hâlâ sıcakken, İçmeler’in dar sokaklarından geçen hafif rüzgâr tenimi yalayıp geçer ve nefesim hızlanır. Marmaris Milli Parkı’nın karanlık gölgeleri arasında bile hissedilen o ağır, davetkâr hava, vücudumun her kıvrımını uykusuz bırakır.
Atatürk Caddesi’nden geçen bir arabanın farları odamı anlık aydınlatırken, kendimi bir kez daha kapının önünde hayal ederim: kapı açılır, nefeslerimiz birbirine karışır ve uzun bir geceye, kısa bir duraksamaya yer kalmaz. Armutalan’ın sessiz evlerinden birinde ya da marina kenarındaki bir odada, tenimin ısısı söz verirken, sabahı beklemeden içindeki tüm gerginliği bırakmak istersin. Sonra yavaşça ayrılırız, ama nefesin hâlâ ensemde kalır.
Comments